(...) Mes soeurs qui sont plus âgées que moi et qui ont déjà fondé leurs propres familles, me confient souvent leurs enfants. J’attends toujours avec impatience chaque rencontre avec...
Chère famille,
Puisque nous ne nous connaissons pas encore, je voudrais me présenter. Je m’appelle Catherine et je viens de Poznań en Pologne, où j’habite avec mes parents et mes quatre soeurs. J’ai 21 ans et je suis encore étudiante à la faculté de tourisme.
Mes deux soeurs aînées sont âgées l’une de trente ans l’autre de trente deux ans. J’ai encore deux soeurs cadettes qui sont des soeurs jumelles. Elles se ressemblent comme deux gouttes d’eau. Marie a trente huit minutes de plus qu’Anne. Dans la vie quotidienne Marie est toujours avant Anne. Elle sort toujours première de la salle, elle monte toujours première dans le train, etc. Je m’occupais de mes deux soeurs depuis leur naissance. Mes parents travaillaient jusqu’au soir, car ils avaient un magasin. Quand ils rentraient à la maison, mes soeurs jumelles dormaient déjà dans leurs lits, endormies par moi.
Les matins, je les préparais à la crèche et ensuite quand elles étaient plus grandes, à l’école maternelle. Je faisais mes devoirs le plus vite possible, car quand mes soeurs jumelles retournaient à la maison, je n’avais pas le temps pour rien. J’attendais avec impatience le samedi et le dimanche. Durant les week – end, ma mère était à la maison et s’occupait de nous. Le dimanche était toujours le plus agréable. On allait ensemble faire une promenade soit au parc soit en vieille ville. En été, les parents nous achetaient des glaces et en hiver on allait au café où Marie et Anne prenaient du chocolat chaud.
Quand elles ont commencé à fréquenter l’école primaire, la vie est devenue plus facile. Marie et Anne faisaient leurs devoirs ensemble. Marie était douée pour les mathématiques et Anne pour la littérature. De plus leurs écritures se ressemblaient, c’est pourquoi je pense que chacune d’elles faisait ses propres devoirs et les devoirs de l’autre qui lui plaisaient. Au début, les professeurs nous demandaient de les habiller de façon différente pour qu’ils puissent les différencier. Les filles le savaient et changeaient souvent d’habits.
Elles n’aimaient pas les professeurs qui les interrogeaient toutes les deux à la fois. L’une se mettait de côté gauche et l’autre de côté droit du tableau. Elles m’ont avoué que pour avoir les mêmes notes elles s’échangeaient des prénoms. Jusqu’à maintenant je ne sais pas si Marie apprend uniquement les mathématiques et Anne la littérature ? Mes parents et moi, nous arrivons à les identifier sans problème. Anne clignote des yeux plus souvent et elle bouge plus vite. Mais à vrai – dire uniquement elles – mêmes savent qui est qui. J’écris beaucoup de mes soeurs jumelles car je les aime beaucoup et c’est magnifique d’avoir deux petites personnes qui sont identiques et au même temps si différentes. Nous pour leur parler on se sert des mots mais elles arrivent à communiquer sans paroles.
J’ai encore un autre violon d’Ingres, c’est l’apprentissage. Je suis très contente d’avoir choisi la faculté de tourisme. Cette faculté fait partie de l’Académie d’Education physique, mais le caractère d’études est différent. Pour y être admis, il faut savoir nager mais aussi être doué pour l’apprentissage des langues étrangères. Je me suis inscrite aux cours d’anglais et d’allemand. De plus, j’apprends encore le français, quatre ans au lycée et deux ans à l’Académie. Je ne connais pas trop bien le français. J’ai eu plusieurs professeurs de français. Ils changeaient souvent, alors il nous arrivait souvent de ne pas avoir de cours de français durant une longue période. Je me rends compte que mon français n’est pas très bon. C’est pourquoi je me suis intéressée au programme Au Pair, pour éliminer les manques dans mon éducation. Je ne suis pas encore partie pour la France. Je rêve d’y aller un jour. Je tiens très fort à voir un café français, à entendre les bruits d’une rue française, enfin à voir des choses que j’ai vues uniquement dans des films. Je n’ose même pas de penser au jour où je pourrai entrer dans un musée et admirer les monuments de la culture française.
J’aime passer mon temps libre d’une façon active, dès qu’il commence à faire chaud je fais du vélo ou je vais à la piscine. Bien sur je n’oublie pas mes amis avec qui je vais de temps en temps au cinéma ou je passe les vacances. J’adore visiter de nouveaux pays, découvrir leurs coutumes et faire connaissance des gens nouveaux. Je suis déjà partie plusieurs fois à l’étranger, en Italie, en Allemagne et en Espagne où j’ai travaillé comme fille au pair pendant un an. J’y ai gardé deux garçons de 2 et 3 ans. Je m’entendais bien avec les petits et tous les trois on s’amusait à merveille.
Mes soeurs qui sont plus âgées que moi et qui ont déjà fondé leurs propres familles, me confient souvent leurs enfants. J’attends toujours avec impatience chaque rencontre avec mes petits neveux. Je leur apprends des chansons, des poèmes. On fait ensemble des logues promenades. Quand il le faut je deviens médecin, chanteuse, policier. Ils m’inventent toujours un rôle nouveau toujours plus suprenant que le précedent. J’adore passer le temps avec ces petits génies qui ont tant d’idées et d’immagination enfin bref j’adore les enfants et je voudrais vous assurer que je ferrai de mon mieux pour que vos enfants se sentent bien avec moi, pour qu’ils aient en moi une vraie amie et un bon compagnant des jeux.
J’ai vraiment hâte de connaître votre famille et de vous rencontrer en France.
En attendant votre réponse je vous envoie mes salutations distinguées et de gros bisous pour vos enfants.
À bientôt
Tłumaczenie listu napisanego w języku francuskim.
Droga Rodzino,
Ponieważ jeszcze się nie znamy, chciałabym się przedstawić. Mam na imię Katarzyna i pochodzę z Poznania, z Polski, gdzie mieszkam z moimi rodzicami i czterema siostrami. Mam 21 lat i studiuję jeszcze na wydziale turystyki.
Dwie siostry są starsze, jedna ma 30 lat a druga i 32 lata. Moje młodsze siostry są bliźniaczkami, mają po 13 lat. Podobne do siebie są jak dwie krople wody. Maria jest o 38 minut starsza od Anny i w życiu podobnie, Maria jest kilka centymetrów przed Anną. Zawsze pierwsza wychodzi z klasy, pierwsza dobiega do tramwaju itd. Marią i Anną opiekowałam się od początku ich życia. Moi rodzice ciężko pracowali do późna wieczorem - prowadzili własny sklep. Kiedy wracali bliźniaczki leżały już w łóżkach - uśpione przeze mnie.
Rano przygotowywałem je do żłobka, a potem kiedy dorosły do przedszkola. Starałam się szybko odrabiać lekcje, bo kiedy bliźnięta wracały do domu, to już na nic nie miałam czasu. Zawsze oczekiwałam na sobotę i niedzielę. Wtedy mama była cały dzień w domu i opiekowała się nami. Najprzyjemniejsza była niedziela, kiedy to całą rodzina szliśmy na spacer, albo do parku, albo na Stare Miasto. Rodzice kupowali nam latem lody, a zimą wchodziliśmy do kawiarni, gdzie Maria i Anna piły ciepłą czekoladę.
Jak zaczęły chodzić do szkoły było już łatwiej. Maria i Anna razem odrabiały lekcje. Maria była zdolniejsza z przedmiotów matematycznych, a Anna z przedmiotów humanistycznych. Od zawsze miały podobne charaktery pisma, stąd podejrzewam, że każda odrabiała dla siebie i drugiej ulubione przez siebie przedmioty.
Początkowo nauczyciele prosili, aby je ubierać tak, żeby były rozróżniane. Dziewczynki o tym wiedziały i potrafiły zamieniać się. Bardzo nie lubiły nauczycieli, którzy do odpowiedzi zapraszali obie. Jedna stawała z lewej strony tablicy, druga z prawej. Przyznały mi się, że podawały wtedy takie imiona, aby każda z nich miała takie same stopnie. O dziś nie wiem, czy Maria tylko uczy się przedmiotów matematycznych, a Anna humanistycznych. Ja i moi rodzice rozróżniamy je bezbłędnie - Anna częściej mruga oczyma i jest bardziej szybka w ruchach, ale one tylko wiedzą tak naprawdę kto jest kto. Pisze dużo o moich siostrach bliźniaczkach, bo bardzo je kocham i cudowne jest mieć dwie identyczne osóbki, które naprawdę są różne. My z nimi rozmawiamy słowami, one ze sobą potrafią rozmawiać bez słów.
Drugie moje "hobby" to nauka. Bardzo jestem zadowolona, że wybrałam studia na kierunku Turystyki. Wydział ten jest usytuowany na Akademii Wychowania Fizycznego, ale charakter studiów bardzo różni się od kierunku wychowania. Na kierunek turystyki nikt co prawda nie będzie przyjęty, jeżeli nie potrafi pływać, ale musi też mieć duże zdolności do nauki języków obcych. Ja zapisałam się na lektorat angielski i niemiecki. Dodatkowo uczę się języka francuskiego. W szkole uczyłam się tego języka przez 4 lata, teraz na studiach przez dwa lata. Jest to mój najsłabszy język. W Liceum mieliśmy kilku nauczycieli języka francuskiego. Ponieważ się oni często zmieniali, były długie okresy kiedy w ogóle nie było żadnych lekcji z języka francuskiego. Zdaję sobie sprawę, że mój francuski nie jest najlepszy.Stąd moje zainteresowanie programem Au Pair dla umożliwienia uzupełnienia braków. Nigdy nie byłam we Francji. Jest moim marzeniem, aby znaleźć się w tym kraju. Tak bardzo chciałabym zobaczyć francuską kafejkę, usłyszeć gwar francuskiej ulicy, zobaczyć rzeczy, które do tej pory znam z filmów.
Nie śmiem marzyć o dniu, kiedy będę mogła wejść do muzeum i oglądać zabytki kultury francuskiej.
Lubię spędzać wolny czas aktywnie i gdy tylko robi się trochę cieplej jeżdżę na rowerze, albo chodzę na basen. Oczywiście nie zapominam o moich przyjaciołach, z którymi chodzę od czasu do czasu do kina albo spędzamy wspólnie wakacje. Uwielbiam zwiedzać nowe kraje, odkrywać ich zwyczaje i poznawać nowych ludzi. Kilka razy byłam już za granicą we Włoszech, w Niemczech i w Hiszpanii, gdzie przez rok pracowałam jako opiekunka do dzieci. Opiekowałam się tam dwójką chłopców (dwuletnim i trzyletnim). Bardzo dobrze rozumiałam się z maluchami i w trójkę świetnie się bawiliśmy.
Moje starsze siostry założyły już własne rodziny i często powierzają mojej opiece swoje dzieci. Zawsze czekam z niecierpliwością na każe spotkanie z moimi siostrzeńcami. Uczę ich piosenek, wierszy. Razem chodzimy na długie spacery. Bawimy się w lekarzy, piosenkarzy lub w policjantów. Za każdym razem wymyślają dla mnie nową rolę, jeszcze bardziej zadziwiającą niż poprzednia. Uwielbiam tych małych geniuszy tryskających nowymi pomysłami i pełnych wyobraźni, po prostu uwielbiam dzieci i chciałabym Was zapewnić, że zrobię wszystko co w mojej mocy, aby Wasze dzieci czuły się dobrze w moim towarzystwie i żeby miały we mnie prawdziwą przyjaciółkę, ale także towarzysza zabaw.
Nie mogę się doczekać, kiedy Was poznam i naszego pierwszego spotkania.
Czekając na Waszą odpowiedź przesyłam Wam pozdrowienia i buziaki dla dzieci.
Do zobaczenia,
Katarzyna
Wszelkie materiały zamieszczone w serwisie są własnością GG Network © 2012.